La vere. Ein samtale med naturen. To rasteplassar på Hardangervidda.

Fordjupa i villmarka på Hardangervidda, der geologiske prosessar og naturen sine utrettande krefter – vatn, is og vind – har forma landskapet gjennom over 500 millionar år, står dette prosjektet som ein stille invitasjon: til å stogge, lytte og kjenne at ein høyrer til.

I den største nasjonalparken i Noreg, der villmarka strekkjer seg så langt auga rekk, undersøkjer vi balansen mellom menneskeleg nærvær og det urørte – mellom inngrep og måtehald. Prosjektet reflekterer over landskapet på Hardangervidda og den nære samanhengen mellom natur, kunst og kulturarv – ein arv som framleis har ein sterk gjenklang med naturen.

Prosjektet hentar inspirasjon frå dei stemningsfulle måleria til Johan Christian Dahl (1788–1857), ein pioner innan norsk romantikk og ein av dei første store tolkarane av det norske landskapet, og frå dei vakre dikta til Olav H. Hauge (1908–1994), den anerkjende diktaren frå Ulvik i Hardanger, der naturen vert eit spegel for menneskelege kjensler og røynsler.

Prosjektet er ein filosofisk samtale mellom menneske og natur, og står som eit symbol – ein poetisk metafor som manar til ettertanke om ansvaret vi ber for å verne og ta vare på naturen og landskapa våre, som ein avgjerande føresetnad for livet på jorda. Kjernen i vårt forslag er ideen om «La Vere» – eit omgrep som rommar djup respekt for naturen og vilje til å avstå.

Denne tilnærminga byggjer på prinsippet om måtehald, der alle livsformer som er avhengige av ressursane på Hardangervidda vert tekne omsyn til, og der vi i staden føreslår eit varsamt, og meiningsfullt inngrep. Hovudmålet er å minimere menneskeleg påverknad, ved å etablere ein ny rasteplass innanfor ramma av eksisterande parkeringsområde og samstundes redusere den ukontrollerte ferdsla gjennom landskapet.

Prosjektet etablerer ein ny overgangssone – eit organisk element som saumlaust bind saman menneskeskapte strukturar med det ville og urørte, og skaper eit varsamt og respektfullt mellom­rom. Forma er inspirert av naturens eigne mønster – den meandrerande rørsla til elver, terrenget sin fasinerande morfologi, eller dei mangfaldige formene til innsjøane på høgfjellsplatået.

Det legg seg mjukt over terrenget, tek i vare den naturlege topografien og skaper ein kant, lett lyfta frå underlaget, som tek vare på staden sin karakter. Denne varsame handlinga viser respekt for Hardangervidda – både for kultur­arven og naturen – og legg til rette for ei djupare tilknyting til landskapet.